UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

 

WSTĘP

STARZENIE

 

AKTUALNOŚCI

SKARBÓWKA CHCE ZAGLĄDAĆ DO NASZYCH KONT 

ULGI PODATKOWE W ROKU 2013

„2 ZŁOTE NA ZDROWIE” 

PRAWA DZIECKA

AMNESTY INTERNATIONAL W DOBIE KRYZYSU

AMNESTY I MUZYKA

LIST RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH W SPRAWIE ZMIAN DOTYCZĄCYCH ZASIŁKÓW OPIEKUŃCZYCH

LECZENIE BEZDOMNYCH -RPO

POŚREDNICTWO OPRACY - KONFERENCJA

 RADA DS. POLITYKI SENIORALNEJ

KONKURS "PRZECIWDZIAŁANIE PRZEMOCY W RODZINIE I PRZEMOCY ZE WZGLĘDU NA PŁEĆ"

FUNKCJONOWANIE SYSTEMU EMERYTALNEGO – PRZEGLĄD


CO W TRAWIE PISZCZY 

DONIESIENIA Z: 

POZNANIA

OPOLA

KLUB SENIORA PKPS W KŁODZKU

KLUB SENIORA PKPS W ŚWIDNICY


WSPÓLNA PRZESTRZEŃ

„LEPSZY START" 


POLITYKA SPOŁECZNA

POLITYKA SPOŁECZNA BEZ… POLITYKI – wywiad Z Józefem Oleksym


POLECAMY NA STRONACH INTERNETOWYCH


TOP ZDROWIE

BAKTERIE UODPORNIONE


WARTO PRZECZYTAĆ, WARTO ZOBACZYĆ

KTO NAPRAWDĘ RZĄDZI ŚWIATEM?

ZASTAŁ POLSKĘ DREWNIANĄ…

 

 

 

 

 

 

STARZENIE

Ludzie, którzy przyjmują swoja starość, nie robiąc z niej problemu, są młodsi od tych, który chcą za wszelką cenę zachować swoją młodość. Antoni Kępiński

Każdą fazę swojego życia trzeba umieć zaakceptować. Wtedy żyje się łatwiej. I przyjemniej. Starzenie się dla wielu osób, nie tylko kobiet, jest poważnym problemem, niekiedy wręcz życiowym dramatem. Walczymy z oznakami starości, tymi widocznymi, zapominamy, że to nie zmarszczki świadczą o niej, lecz umysł, witalność, chęć życia, aktywność, cieszenie się każdą chwilą dnia, życzliwość wobec innych, uśmiech. Są młodzi starzy i starzy młodzi. W zachowaniu młodości, jeżeli już na tym nam szczególnie zależy, to przede wszystkim ciekawość życia, ludzi, świata, chęć poznawania i akceptowanie rzeczy nowych, unikanie powiedzeń, że za moich czasów młodzi ludzie byli lepsi, lepiej wychowani itd., itp. Na pewno nie byli ani lepsi, ani gorsi. Po prostu żyli w innej rzeczywistości. 

Pierwsze Światowe Zgromadzenie na Temat Osób Starszych odbyło się w Wiedniu w 1982 r. z inicjatywy ONZ. Jego efektem było opracowanie Planu Wiedeńskiego (zwanego Deklaracją Wiedeńską), określającego zasady działania wobec osób starszych. W 1991 r., czyli w dziesięć lat po zaaprobowaniu Planu Wiedeńskiego, Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło Zasady Działania na Rzecz Osób Starszych. Zdefiniowano 18 zasad, które dotyczyły pięciu głównych obszarów: niezależności, uczestnictwa, opieki, samorealizacji i godności. 

Osoby starsze powinny więc mieć prawo do odpowiedniego zaopatrzenia, życia w warunkach, które zapewniają bezpieczeństwo i mogą być dostosowane do indywidualnych preferencji, prawo do opieki zdrowotnej, możliwości powiększania dochodów, możliwości podejmowania pracy oraz współdecydowania o jej zaprzestaniu, możliwości dokształcania oraz korzystania z różnych programów edukacyjnych i szkoleniowych podnoszących jakość życia, a także możliwość zamieszkania w domu rodzinnym tak długo, jak długo jest to możliwe. Te podstawowe zasady powinien zapewniać seniorom każdy rząd w każdym kraju. I każda społeczność, w której żyją. Seniorzy winni mieć możliwość uczestniczenia w życiu społecznym, politycznym, gospodarczym, kulturalnym. Utrzymywać bliską więź ze społeczeństwem, brać aktywny udział w formułowaniu i realizowaniu programów mających bezpośredni wpływ na ich warunki bytowe. Tymczasem coraz częściej mówi się o wykluczeniu i zmarginalizowaniu ludzi starszych i starych, o ciężarze, jaki stanowią dla budżetu (co jest skandalicznym, wręcz głoszeniem nieprawdy, bo na te nędzne emerytury ci ludzie ciężko i solidnie zapracowali). Ogranicza się im możliwości dodatkowego zarobkowania, co jest nie tylko nieludzkie biorąc pod uwagę wysokość emerytur w naszym kraju, ale i nieekonomiczne. Przecież senior dorabiający do emerytury zapłaci od tych zarobków podatek, więc budżet państwa na tym zarobi, a nie straci. Można by o tych sprawach mówić i pisać w nieskończoność. 

Osoby starsze powinny mieć: dostęp do opieki medycznej służącej utrzymaniu lub odzyskaniu optymalnego poziomu aktywności fizycznej i umysłowej, jak również zapobieganiu chorobom; dostęp do usług socjalnych i prawnych dla umocnienia swojej niezależności i odpowiedniej ochrony oraz opieki; mieć możliwość korzystania z właściwych form opieki instytucjonalnej zapewniającej rehabilitację zdrowotną i społeczną, umysłową aktywizację w otaczającym środowisku; możliwość korzystania z praw człowieka i podstawowych swobód w trakcie przebywania w instytucjach zapewniających schronienie, opiekę lub pomoc medyczną - poszanowaniem ich godności, przekonań, potrzeb, prywatności, a także prawa do decydowania o formie opieki i jakości swojego życia. Jak w praktyce wygląda ta opieka doświadczamy tego wszyscy. Naszej służbie zr5owia nie tylko daleko do ideału, ale bardzo daleko do jakiejkolwiek normalności. 

Deklaracja Wiedeńska miała istotne znaczenie dla aktywizacji stowarzyszeń pozarządowych i różnych form działania na rzecz osób starszych w wymiarze międzynarodowym i poszczególnych państw. Przyczyniła się także do konstruowania programów edukacyjnych osób starszych, dotyczyło to między innymi rozwijających wówczas swoją aktywność uniwersytetów trzeciego wieku. 

Drugie Światowe Zgromadzenie na Temat Starzenia się Społeczeństw odbyło się w 2002 r. w Madrycie. Jego efektem było opracowanie Międzynarodowej Strategii Działania w Kwestii Starzenia Się Społeczeństw, uwzględniające następujące kwestie: zapewnienie bezpiecznej starości poprzez eliminację ubóstwa, stworzenie osobom starszym możliwości uczestnictwa w życiu społecznym i politycznym. 

Konieczne stały się: dbałość o łagodne przechodzenie na emeryturę i umożliwienie pracy stosownie do potrzeb, zapobieganie dyskryminacji na rynku pracy; umożliwienie indywidualnego rozwoju i udziału w ustawicznym kształceniu, wykorzystanie nowych technologii informacyjnych i komunikacyjnych w celu włączenia osób starszych w rynek pracy, równe traktowanie kobiet i mężczyzn przez systemy społeczne (dotyczy to między innymi uprawnień emerytalnych), stworzenie systemów opieki zdrowotnej i pomocy. Opracowane strategie działania dotyczą także takich obszarów, jak: niezależność, uczestnictwo, opieka, samorealizacja i godność. W deklaracjach brzmi to pięknie. W praktyce… Sami widzimy i doświadczamy.  

W 1990 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ wyznaczyło dzień 1 października każdego roku jako Międzynarodowy Dzień Osób Starszych. Tematem przewodnim obchodów Międzynarodowego Roku Osób Starszych była koncepcja społeczeństwa przyjaznego ludziom w każdym wieku, która dotyczyła: indywidualnego rozwoju człowieka w okresie całego życia, integracji wielopokoleniowej, wzajemnych relacji pomiędzy starzeniem się społeczeństw a rozwojem i sytuacją osób starszych.

Efektem Drugiego Światowego Zgromadzenia na Temat Starzenia się Społeczeństw, które odbyło się w Madrycie w 2002 r., było także opracowanie i zatwierdzenie II Międzynarodowego Planu Wsparcia Osób Starszych, ze specjalnym rekomendowaniem krajów europejskich i badań nad starością w XXI wieku. Plan ten stanowi istotne wyzwanie dla psychologii. W prasie przedstawia się realizowane programy badawcze mające na celu podnoszenie jakości życia i dobrostanu osób starszych i wskazuje na trzy priorytetowe kierunki działania II Międzynarodowego Planu Wsparcia Osób Starszych.

Pierwszy kierunek - Starość i rozwój - dotyczy następujących kwestii: określenie i szacowanie możliwości okresu starości, opracowanie i promocja programów optymalnego starzenia się, określenie potencjalności poznawczych i zdolności uczenia się.

Drugi kierunek obejmuje promowanie zdrowia i dobrostanu w okresie starzenia się. Wskazuje się na konieczność uczenia się osób starszych, znaczenie ustawicznego kształcenia dla stanu zdrowia i podtrzymania sprawności funkcji poznawczych. Ważne miejsce zajmuje diagnostyka funkcji poznawczych i różnicowanie związanego z wiekiem obniżenia się sprawności tych funkcji od objawów zespołu otępiennego. Istotne są także działania na rzecz podnoszenia jakości życia osób starszych w różnych miejscach ich pobytu i zamieszkania (domy spokojnej starości, domy opieki społecznej, a także domy własne). 

Trzeci kierunek koncentruje się na kształtowaniu dostępnego, umacniającego i wspierającego środowiska. Postuluje się rozwój systemu bezpieczeństwa dla osób starszych oraz pogłębianie studiów na temat interakcji osób starszych ze środowiskiem społecznym, a także badań mających na celu szacowanie zmian w zakresie społecznego wyobrażenia i stereotypów dotyczących starości własnej i innych osób. W nawiązaniu do pierwszego kierunku prowadzonych badań wskazuje się na konieczność promocji optymalnego - pomyślnego starzenia się. Odwołuje się do koncepcji kompetencji, jako zdolności przystosowania do starości i radzenia sobie z wymaganiami codziennego życia, określonymi przez warunki fizyczne, poznawcze, emocjonalne zdrowotne i społeczne osoby starszej. 

Z perspektywy europejskich planów koncepcja optymalnego starzenia się i kompetencji była podstawą realizowania dwóch etapów badań. Pierwszy - EuGeron - zakończył się propozycją prowadzenia europejskich długofalowych badań nad starością. Drugi - EXCELSA-Pilot - był realizowany w wielu państwach europejskich, między innymi w Finlandii, Polsce, Niemczech, Austrii, Włoszech, Hiszpanii i Portugalii. 

W ramach omawianego programu przebadano 672 osoby w wieku 35-85 lat (96 z każdego kraju). Europejska Ekspertyza danych zawartych w protokole dotyczącym Starości (European Survey on Aging Protocol - ESAP) obejmowała cztery grupy zmiennych:

- psychologiczne aspekty funkcjonowania osób starszych: zdolności poznawcze, osobowość, dobrostan, koherencję, umiejętność kontroli,

- aspekty biofizyczne: witalność, siła, aktywność, tempo wykonywania zadań,

- subiektywne zdrowie: zdolności, styl życia,

- warunki socjodemograficzne. 

W aspekcie ekonomicznym problemem staje się zachwianie równowagi między osobami czynnymi zawodowo, gromadzącymi i wypracowującymi środki służące finansowaniu instytucji państwowych, a tymi, którzy z takich środków korzystają. Obecnie w większości państw uprzemysłowionych stosunek osób aktywnych zawodowo do liczby osób w wieku emerytalnym wynosi około 5:1. Przewiduje się, że do około 2040 r. proporcja ta wyniesie 1:3.

 

 

 

 

 

 


DONIESIENIA Z:

Poznania:

Dom Dziennego Pobytu Seniora  pn.  „Klub Słoneczna Przystań” w Poznaniu przygotował spartakiadę seniorów., która odbyła się 19 czerwca br. Zawodnicy w wieku od 60 lat wzwyż świetnie bawili się w trakcie rywalizacji sportowej. W jury zasiadała m.in. skarbnik WZW PKPS w Poznaniu Pani Ewa Suchowiak. Najbardziej cieszyły seniorów konkurencje zręcznościowe, które były nie lada wyzwaniem.

 

11 lipca seniorzy z „Klubu Słoneczna Przystań”  witali lato. Co prawda w kurtkach, ale humor, jak widać na zdjęciach, wszystkim dopisywał. Najważniejsze przecież, by w sobie mieć słońce i radość, wtedy nawet ponury i zimny dzień się rozświetla i ociepla

Seniorzy w Słonecznej Przystani to niesłychanie aktywni seniorzy. Tańczą śpiewają jeżdżą na rowerach, pływają, wędrują tu i tam, uprawiają sporty. 22 lipca br. Zespół Wokalny z „Klubu Słoneczna przystań" zaśpiewał dla mieszkańców domu pomocy w Lisówkach. Potem były wspólne zabawy, konkursy z nagrodami i posiłek. W wycieczce uczestniczyło 40 seniorów, z których połowa została na tygodniowym wypoczynku.

Dom Pomocy w Lisówkach jest pięknie położony w otulinie Wielkopolskiego Parku Narodowego, dysponuje bazą hotelową, goście mogą korzystać m.in. z jakuzzi, fitness, solarium, SPA&Wellness. Tacy seniorzy imponują! Udowadniają, że i po sześćdziesiątce, siedemdziesiątce czy osiemdziesiątce można być człowiekiem radosnym, aktywnym, twórczym. A że czasem tu i ówdzie piecze, strzyka, pobolewa? Nic to! Grunt, żeby cieszyć się życiem, smakować każdą jego chwilę. 

 

Materiały nadesłała: Ewa Rzepka

 

Z Opola:

Wątpliwości Pana Prezesa

Jedna dotyczy przeszkolenia podopiecznych, opiekunki i organizatorki. Ta grupa osób ma zostać „dosprzętowiona”  (o mowo polska!!!!). Wybrani podopieczni otrzymają urządzenie, w którym wystarczy nacisnąć guzik, by natychmiast zjawił się u nich w domu opiekun. Sprzęt jest bardzo prosty w obsłudze, więc po co przeszkolenia? I kto za nie zapłaci? 

Ale ważny jest sam problem. Starsza osoba źle się czuje, jest sama w domu, nie jest w stanie dojść do telefonu. Jeżeli posiada specjalną bransoletkę wystarczy, by nacisnęła na niej przycisk SOS. Taki system teleopieki rusza w Opolu 1 sierpnia br. Zdecydowaliśmy się na uruchomienie takiej usługi, bo sporo mamy w mieście osób w podeszłym wieku, często schorowanych - mówi Krzysztof Kawałko, wiceprezydent Opola. Dzięki teleopiece będą się czuły bezpieczniejsze. To świetny pomysł, który może uratować komuś życie. 

Podopieczny otrzyma wisiorek lub bransoletkę. Musi pamiętać, by zawsze mieć je przy sobie. Gdy potrzebuje natychmiastowej pomocy i nie jest w stanie podejść do telefonu naciska przycisk SOS. Sygnał odbierze centrum teleopieki, które posiada coś w rodzaju aparatu telefonicznego. Na sygnał podopiecznego zgłosi się osoba kompetentna z centrum. Jeżeli podopieczny nie jest w stanie mówić, centrum natychmiast kontaktuje się z opiekunką, rodziną, sąsiadami, w razie potrzeby z pogotowiem ratunkowym czy policją. Oczywiście, każdy podopieczny dostarcza dane teleadresowe osób, z którymi centrum może się szybko skontaktować. 

Oczywiście, usługa nie jest zupełnie bezpłatna, ale jej koszt został tak skalkulowany, by każdy emeryt był w stanie go zapłacić. Emeryt, bowiem, płaci 8,70 miesięcznie. Pozostała kwota zostanie pokryta z budżetu miasta (kwota niemała, bo abonament to 2,5 tys. miesięcznie).  

Niestety, to nie wszystko. Urządzenie trzeba będzie zakupić lub wydzierżawić. To koszt w granicach 200 złotych. Osoby korzystające z usług opiekuńczych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej otrzymają urządzenie za darmo - mówi Zdzisław Markiewicz, dyrektor MOPS. - Inni chętni będą musieli je kupić. Gorąco zachęcam, bo co prawda trzeba wydać jednorazowo określoną sumę, jednak gwarantuje nam to spokój, komfort i bezpieczeństwo.

Szczegółowych informacji można zasięgnąć w MOPS lub w ratuszu, gdzie od 1 sierpnia w holu na parterze będzie działał specjalny punkt. 

Wątpliwości Wiesława Frankiewicza nie dotyczą, oczywiście, sensowności urządzenia i systemu teleopieki, lecz szkoleń, które w jego przekonaniu nie są tu niezbędne. I spraw organizacyjnych. System teleopieki to rzecz fantastyczna, ale… diabeł tkwi w szczegółach. Czy na natychmiastową pomoc dana osoba będzie mogła liczyć w 100 procentach? Miejmy nadzieję, że wszystko będzie funkcjonowało jak w zegarku, ale to pokaże życie. 

Druga wątpliwość Pana Prezesa dotyczy spółdzielni socjalnych. Spółdzielnia socjalna jest specyficzną formą przedsiębiorstwa społecznego. Tworzą ją w większości osoby zagrożone wykluczeniem społecznym ze względu na bezrobocie, niepełnosprawność czy chorobę psychiczną, które mają trudności w znalezieniu pracy. Praca w spółdzielniach socjalnych daje im szansę na aktywizację społeczną i zawodową, integrację, podniesienie kwalifikacji. Spółdzielnia socjalna, jako rodzaj spółdzielni pracy, opiera się na zasadzie osobistego świadczenia pracy przez jej członków. Działa ich w Polsce już wiele, jedne się sprawdzają, inne nie. 

Najważniejszą sprawą w tym przedsięwzięciu jest uwierzenie w siebie, odnalezienie w sobie energii i chęci działania. A to jest szalenie trudne w sytuacji ludzi bezrobotnych, zwłaszcza tych, którzy są już bezrobotni np.,. od dwóch lat. Oni stracili już nadzieję, są w jakimś stadium depresji – mówi Wiesław Frankiewicz. Oczywiście, ma rację. Ale jakby nie o to chodzi, bo wiadomo, że i bezrobotnym i bezdomnych udaje się podnieść z osobistego kryzysu. I, naturalnie, nie meritum sprawy wzbudza jego niepokój. Chodzi o problem organizacyjny.

Spółdzielnie socjalne to nie instytucje, które się do czegoś skrzykną i zaczną działać. To są ludzie – mówi Ewa Kuruliszwili, sekretarz generalny PKPS – Ludzie, którzy wymagają resocjalizacji, nauki zawodu, pomocy w wyjściu z bezrobocia, bezdomności, depresji. Nadrzędnym ich celem jest powrót do uregulowanego życia społecznego i zawodowego i temu celowi podporządkowana jest podstawowa działalność spółdzielni. Działa ona na rzecz:

• społecznej reintegracji jej członków przez co należy rozumieć działania mające na celu odbudowanie i podtrzymanie umiejętności uczestniczenia w życiu społeczności lokalnej i pełnienia ról społecznych w miejscu pracy, zamieszkania lub pobytu,

• zawodowej reintegracji jej członków przez co należy rozumieć działania mające na celu odbudowanie i podtrzymanie zdolności do samodzielnego świadczenia pracy na rynku pracy- a działania te nie są wykonywane w ramach prowadzonej przez spółdzielnię socjalną działalności gospodarczej.

Drugim celem spółdzielców jest prowadzenie przedsiębiorstwa w oparciu o wspólną pracę. Ponadto spółdzielnia socjalna może prowadzić działalność społeczną, kulturalno-oświatową oraz społecznie użyteczną - zarówno na rzecz swoich członków jak również środowiska lokalnego. 

Spółdzielnie socjalne w Hiszpanii są czwartym pracodawcą na rynku. We Włoszech działają nie tylko spółdzielnie socjalne, ale sieci spółdzielni socjalnych. Włoskie spółdzielnie socjalne dzielą się bowiem na dwa typy: A – świadczące usługi socjalne dla osób zagrożonych społecznym wykluczeniem oraz B – zatrudniające osoby zagrożone wykluczeniem. Konsorcjum zrzesza spółdzielnie z 13 regionów Włoch, z których większość działa na terenie Umbrii. W Konsorcjum pracuje łącznie 3 000 pracowników, w tym 900 osób niepełnosprawnych. Celem konsorcjum jest reprezentacja interesu włoskich spółdzielni socjalnych i wszechstronna pomoc w ich działalności, w szczególności doradztwo prawne, ekonomiczno-marketingowe, finansowe i wypracowywanie standardów działania spółdzielni. Istnienie konsorcjów – sieci spółdzielni socjalnych – jest korzystne szczególnie dla beneficjentów – członków i pracowników spółdzielni. Jeśli bowiem jakaś spółdzielnia zawiesza lub kończy działalność, konsorcjum, jako struktura parasolowa, może pomóc członkom byłej spółdzielni w przeniesieniu się do innej i znalezieniu odpowiedniego miejsca pracy. We Włoszech istnieje ponad 6000 spółdzielni socjalnych.

W Polsce powstał Ogólnopolski Związek Rewizyjny Spółdzielni Socjalnych. Katalog wg wpisów do KRS zawiera 692 pozycje (ostatnia aktualizacja: 9 lipca 2013). Szczególnie duże nadzieje na rozwój spółdzielczości socjalnej wiąże się z wykorzystaniem pokaźnych środków funduszy strukturalnych, przyznanych Polsce na lata 2007 – 2013, w tym na rozwój gospodarki społecznej i spółdzielczości socjalnej (Program Operacyjny „Kapitał Ludzki”, Priorytet 7). 

W województwie opolskim będą tworzone spółdzielnie socjalne. Projekt jest finansowany z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Ma być realizowany w trzech subregionach:  północnym, obejmującym m.in. Kluczbork i Byczynę (prowadzony przez gminę), środkowym (projekt poprowadzi gmina Tarnów Opolski wspólnie z Wyższą Szkołą Zarządzania i Administracji w Opolu), w trzecim nie zostały jeszcze wyłonione podmioty prowadzące projekt. Na każdy projekt przeznaczono po ok. 2 mln złotych. WSZiA w Opolu wspólnie z gminą Tarnów Opolski będzie realizowała projekt w trzech powiatach: opolskim, nyskim i prudnickim. Mają tu powstać cztery spółdzielnie socjalne i dać zajęcie 80 bezrobotnym. W jednej spółdzielni ma być 20 osób.  Na jedną spółdzielnię ma być przyznane 200 tys. złotych, czyli 10 tys. na jedną osobę. Jest więc mowa o programie rocznym, jak z tego wynika. Prowadzący projekt zapewniają szkolenia specjalistyczne. Zamierzamy stworzyć spółdzielnie, w których będą m.in. animatorzy dla małych dzieci i opiekunki dla osób starszych – mówi rektor, prof. dr hab. Marian Duczmal. Nie mam do tego przekonania – mówi Wiesław Frankiewicz -  gdyż mam wrażenie, że jest to nieco sztuczne podporządkowywanie się przepisom Unii Europejskiej, że to nowość. Skoro nie ma pracy dla ludzi, którzy są do niej dobrze przygotowani, wykształceni, to jak ma się ona znaleźć na wsi w gminie Tarnów Opolski? Co tam bezrobotny może robić? Do czego można go przygotować? Jest stacja, na której zatrzymuje się co dziesiąty pociąg, koło stacji jest ośrodek Pomocy Społecznej razem z komisariatem policji. Gmina ma charakter rolniczy. Kiedyś były tam wapienniki, dziś tego nie ma. Nie wszyscy muszą być przedsiębiorczy, ale przynajmniej kilka takich osób musi się znaleźć, żeby pociągnąć tę spółdzielnię dalej, żeby to nie umarło śmiercią naturalną. Chciałbym, oczywiście, żeby to wszystko wyszło, ale mam  wątpliwości. Trzeba też wziąć pod uwagę fakt, że ludzie będący długo na bezrobociu zwątpili w siebie i odbudowanie w nich wiary, nadanie im rozpędu i wlanie w nich energii do działania nie jest sprawą ani prostą ani szybką. 

Pamiętając, jak to wyglądało w Lublinie rozumiem wątpliwości Prezesa. 

 
 
KLUB SENIORA PKPS W KŁODZKU

Zdjęcie ze strony Klubu Seniora w Kłodzku

Funkcjonuje przy Polskim Komitecie Pomocy Społecznej, Zarząd Miejsko-Gminny w Kłodzku przy ul. Armii Krajowej. Spotkania Seniorów odbywają się w każdy wtorek od godz. 16.00 i trwają do godz. 21.30.
 
Program spotkań to: 
• informacje bieżące,
• występy okolicznościowe (piosenki, wiersze itp.) przedstawiane są przez zespół Klubu Tęcza,
• poczęstunek (kawa, herbata, pączki, drożdżówki),
• wspólna zabawa przy muzyce.
 
Oczywiście, działalność Klubu Seniora nie ogranicza się do spotkań, występów, wspólnych zabaw. Od czasu do czasu seniorzy wyjeżdżają do Wałbrzyskiego Teatru, uczestniczą w wycieczkach – np. do ogrodu botanicznego rododendronów w Wojsławicach czy do Marcinowa na smażoną rybę. W czerwcu seniorzy wyjechali na dwutygodniowe wczasy do Krynicy Morskiej (49 osób). Słowem w tym Klubie, jak i w wielu innych klubach seniora działających przy PKPS na terenie całego kraju, jesień życia kwitnie wszelakimi barwami, lśni kolorami. 
 
 
 
KLUB SENIORA PKPS W ŚWIDNICY
 
 
 Zdjęcie ze strony Klubu Seniora w Świdnicy 
 
Głównym priorytetem działalności Klubu jest przeciwdziałanie społecznemu wykluczeniu osób starszych. Tak łatwo, bowiem, jest zamknąć się w domu, gdy człowiek czuje się już coraz mniej aktywny i potrzebny, gdy na każdym dniu zaczyna osiadać smutek miast radości. Aktywizując oraz integrując środowisko seniorów pracownicy klubu wpływają na  jakość ich życia. Stosując szereg działań staramy się wspierać osoby starsze w trudnych sytuacjach życiowych oraz pokazywać, iż ich wiedza i doświadczenie jest dużą wartością we współczesnym świecie – czytamy na stronie. W ramach zajęć w Klubie Seniora odbywają się:
 
• zajęcia z kinezjologii
• edukacja "uczymy się starzeć"
• codzienne spotkania towarzyskie w siedzibie
• wieczorki taneczne
• wyjścia do kina
• wycieczki 2 dniowe 2 razy do roku
• organizacja świąt - kolacja wigilijna, śniadanie wielkanocne oraz szereg spotkań okolicznościowych np. Dzień Babci, Dzień Dziadka, Dzień Matki, Dzień Kobiet, Dzień Seniora
• organizacja wypoczynku - wczasy rehabilitacyjne
 
Edukacja „uczymy się starzeć”… Wydaje się, że tu nikt nikogo nie potrzebuje uczyć, bo starość przychodzi nieuchronnie. Czy trzeba więc aż specjalnej edukacji, by się z nią oswoić? Często spotykam się z ludźmi starszymi i starymi. Lubię ich. Jako grupę, jako określona społeczność. Ale widzę też, jak wielu z nich, nawet nie zdajać sobie z tego sprawy, nie potrafi się godzić ze starzeniem. Są pełni buntu, walczą o spłycenie czy zmazanie każdej zmarszczki, załamują się, gdy walkę tę nieuchronnie w jakimś momencie przegrywają. Tak więc edukacja jest tu niezbędna. Nieco inna dla kobiet, nieco inna dla mężczyzn. W tym Klubie tę potrzebę dostrzeżono. Emilia Krakowska powiedziała niedawno: Nie odmładzam się, nie odchudzam się, nie udaję młodszej niż jestem. Lubię każdy swój czas, z każdym potrafiłam się zaprzyjaźnić. I każdy potrafiłam wykorzystać czerpiąc garściami to, co doń przystawało, co było mu właściwe. Teraz też korzystam z tego, co niesie starzenie się. Dostrzegam w nim nie tylko pewne piękno, ale i wiele dobrego. Dolegliwości? Każdy je w moim wieku ma. Nie pozwalam, by to one mną rządziły, by mnie zdominowały. Są, mijają, czają się gdzieś tam, by znowu dać o sobie znać. A ja się cieszę każdą chwilą życia, każdym drobiazgiem, każdym uśmiechem i sukcesem moich córek. W miarę starzenia się zaczęłam się ubierać coraz jaśniej i nawet bardziej kolorowo. Nie znoszę szarości, czerni, barw ciemnych, ponurych i dostojnych. Przytłaczają mnie. Pewnego dnia to właśnie odkryłam. Byłam zdołowana, zmęczona, zniechęcona. Weronika (moja córka) patrząc na mnie taką szarą i smutną, w szarej bluzce, szarych butach, czarnej spódnicy, powiedziała: włóż tę wściekłą czerwoną narzutkę Już!  I stał się cud. Świat znów zajaśniał. 

A Klub? I siedziba PKPS w Świdnicy? Była zaniedbana, nieprzyjazna, obskurna, stara. Tylko ludzie w niej byli serdeczni i przyjacielscy. Ale i im było trudno w tym otoczeniu wytrzymać. W końcu się wkurzyli na to wszystko, zakasali rękawy i wywieźli 64 worki gruzu, a świeżo położony tynk pokryli warstwami farby. Dzięki darczyńcom, a przede wszystkim dzięki społecznej pracy  przywróciliśmy to miejsce do użytku – mówił z dumą i satysfakcją Tadeusz Smarzyński, wiceprezes PKPS w Świdnicy. W dużej mierze to jego upór sprawił, że wszyscy zakasali rękawy i wzięli wygląd siedziby w swoje ręce. Siedziba OPKPS i Klub Seniora przy ulicy Niepodległości 4 zaczęły odzyskiwać blask.
 
Tadeusz Smarzyński się uparł. Odwiedził wszystkie sklepy budowlane i z wyposażeniem w Świdnicy. Miał widocznie dar przekonywania, bo nikt nie potrafił mu odmówić pomocy. Pomogły hurtownie, zakłady, firma meblowa i wreszcie Areszt Śledczy. Dwaj aresztanci pomagali w wykonaniu remontu, ale najcięższe prace wzięli na siebie zupełnie bezinteresownie Andrzej Majcher, Janusz Świrko i Krzysztof Marczewski. Gotowe są dwa największe pomieszczenia i kuchnia.  Klub Seniora nie działał już od roku. Wreszcie ruszył. Ogromnie nam brakowało spotkań, rozmów, wspólnych działań  – mówi Krystyna Leśniak, która od dawna angażuje się w działania klubu. Znowu będziemy się spotykać, rozmawiać, organizować zabawy czy uroczystości z najróżniejszych okazji.
 
W tym Klubie Seniora postawiono na edukację. Mądrą i potrzebną edukację. Skoro tak, to i nie brakuje tu zajęć z kinezjologii, techniki usprawniającej pracę mózgu. Czym jest kinezjologia edukacyjna? W Wikipedii czytamy: Kinezjologia edukacyjna - metoda terapii różnych zaburzeń, takich jak zaburzenia ruchowe, zaburzenia uwagi, trudności w nauce czytania i pisania, opracowana przez dra Paula E. Dennisona. Określana jest ona mianem "gimnastyki mózgu", według jej twórcy i zwolenników skutecznie uczy i pokazuje w praktyce możliwości wykorzystania naturalnego ruchu fizycznego, niezbędnego do organizowania pracy mózgu i ciała w celu rozszerzania własnych możliwości. Ma korzystnie wpływać na stan równowagi psychicznej, poczucie własnej wartości, lepszą organizację wewnętrzną i zewnętrzną, komunikację ze sobą i z innymi, i w konsekwencji dawać łatwość w porozumiewaniu się, umiejętność podejmowania właściwych decyzji we właściwym czasie, redukcję stresu i naukę szybkiego sposobu rozluźniania się.
 

 

SKARBÓWKA CHCE ZAGLĄDAĆ DO NASZYCH KONT 

Ministerstwo Finansów żąda większego dostępu do tajemnicy bankowej. Tajemnica bankowa w tym Momencie stanie się fikcją. Podobnie, jak fikcją jest ochrona naszych danych osobowych, do których w praktyce ma dostęp każdy, kto go chce mieć. 

Banki mają udzielać urzędom skarbowym dokładniejszych niż obecnie danych dotyczących naszych kont bankowych. Urzędy skarbowe otrzymają więc wszystkie dane dotyczące kredytów, pełnomocnictw, skrytek, nawet o konkretnych przelewach. Takie m.in. propozycje są zawarte w projekcie założeń do nowelizacji ustawy Ordynacja Podatkowa. A wszystko to po to, by fiskus mógł skutecznie walczyć z przestępczością gospodarczą, m.in. unikaniem płacenia podatków czy też powszechnym obecnie procederem wyłudzania zwrotu podatku VAT. 

Obecnie banki i niektóre instytucje finansowe są zobowiązane do przekazywania w ściśle określonych sytuacjach informacji o naszych kontach urzędom podatkowym.  Zakres przekazywanych informacji, jak uważa Ministerstwo Finansów, jest zbyt wąski, by umożliwił „dopadnięcie” tych, którzy ukrywają nieopodatkowane dochody, wyłudzają zwrot podatku VAT itp. 

Jakich informacji może zażądać od banku fiskus obecnie?

O rachunkach bankowych, oszczędnościowych, pieniężnych, rachunkach papierów wartościowych.  Te dane nie są dość szczegółowe. Dotyczą ilości rachunków bankowych, stanu kont, wysokości obrotów.  Takie informacje mają obowiązek udostępnić skarbówce banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo- podatkowe, domy maklerskie, fundusze inwestycyjne.  Banki mają tez obowiązek informować urzędy skarbowe o zawartych umowach kredytowych, pożyczkowych i depozytowych, akcjach, obligacjach Skarbu Państwa, obrocie papierami wartościowymi.

Nowy projekt

Chodzi w nim o to, by fiskus skuteczniej kontrolował tych podatników i te firmy, które podejrzewa się o unikanie płacenia podatków. Urzędy skarbowe – gdy nowelizacja wejdzie w życie -  będą więc mogły się dowiedzieć, kto i w jakiej wysokości uzyskał w ostatnim czasie dochody na konto, o nadawcach i odbiorcach tych przelewów. Banki będą tez miały obowiązek przekazywania skarbówce informacji o udzielonych i otrzymanych pełnomocnictwach do kont i rachunków bankowych, kredytów (dokładne informacje celu, na jaki został udzielony kredyt) i ich zabezpieczenia, źródłach i wysokości dochodów wskazanych przez kredytobiorcę we wniosku, terminach i wysokości rat. Nie będą też tajemnicą dla skarbówki skrytki bankowe ani pieniądze transferowane za pośrednictwem przekazów pieniężnych. 

Na razie jest to projekt. Na pewno nie wejdzie on w życie za tej kadencji Sejmu, gdyż nie został prawidłowo przygotowany.

ULGI PODATKOWE W ROKU 2013

W podatkach za rok 2013 przygotowano wiele zmian. Dotyczą one ulg podatkowych. Nie będzie ulgi na Internet. Każdy, kto skorzystał z tej ulgi w roku 2011 i 2012 wyczerpał limit i w 2013 już nie może jej sobie odpisać.  

Zmiany są także w ulgach prorodzinnych oraz dla twórców. Ulga prorodzinna wzrośnie za trzecie dziecko do 1668,06 złotych, za czwarte i każde kolejne do 2224,08 zł. W praktyce z ulg w tych wysokościach skorzystają tylko rodziny najlepiej zarabiające. Rodzice jedynaka zarabiający rocznie więcej niż 112 tysięcy złotych brutto nie maja prawa do ulgi prorodzinnej. To ograniczenie dotyczy wyłącznie rodziców mających jedno dziecko. 

Twórcy (m.in. artyści, dziennikarze, pisarze) będą mogli skorzystać z 50% kosztów uzyskania przychodów tylko wtedy, gdy ich roczny dochód nie przekroczy 42 000 złotych. Od nowego roku podatkowego koszty uzyskania przychodów z tytułu przeniesienia praw autorskich nie będą mogły być wyższe od 42 764 zł. 

Wzrośnie akcyza na papierosy i podatek VAT od napojów z kawy i herbaty (z 8 do 23%). Wzrosną podatki od nieruchomości. Są one zróżnicowane w zależności od rodzaju i przeznaczenia nieruchomości. O ich wysokości decyduje miasto lub gmina. 

Zmiany dotyczą także osób prowadzących działalność gospodarczą, m.in. wprowadzone zostały faktury uproszczone. Warunkiem wystawienia takiej faktury jest kwota transakcji nieprzekraczająca 100 euro lub 450 złotych. To duże ułatwienie. Kolejnym ułatwieniem życia prowadzącym działalność gospodarczą jest możliwość wystawiania faktur zbiorczych w przypadku kilku i więcej transakcji z jednym kontrahentem. Przewidziano też ulgą za złe długi. Po zmianach VAT z ulgi na złe długi będzie można skorzystać po 150 dniach (od terminu płatności wskazanego na fakturze). Jak wiadomo największą zmorą przedsiębiorców są zatory płatnicze. 

„2 ZŁOTE NA ZDROWIE”

To akcja Centrum Medycznego Damiana na rzecz UNICEF. Chodzi o uzyskanie pieniędzy na dofinansowanie szczepień dla dzieci. Co roku dzięki szczepieniom przeciw tężcowi, krztuścowi, gruźlicy, polio, odrze i błonicy udaje się uchronić przed śmiercią prawie 3 miliony dzieci!

Dostępność dzieci do szczepień jest stale nierówna. Co piąte dziecko na świecie nie ma szans na otrzymanie trzech podstawowych szczepionek zapobiegających zachorowaniom na groźne choroby wieku dziecięcego. W 2011 roku z powodu braku szczepionek zmarło 1,5 mln dzieci. Żyłyby, gdyby w odpowiednim czasie zostały zaszczepione. 

UNICEF zapewnia szczepienia dla 40% dzieci na świecie. 

Centrum Damiana jest partnerem UNICEF. 24 czerwca br. rozpoczęło akcję „2 złote na zdrowie”, z której dochód zostanie przeznaczony na wsparcie programów szczepień oprowadzonych przez UNICEF. Każdy pacjent Centrum  Medycznego Damiana, jeśli zgodzi się na dopisanie 2 złotych do swojego rachunku za leczenie pomoże w kacji szczepienia dzieci. 

PRAWA DZIECKA

Zostały zabezpieczone odpowiednimi zapisami, ustawami, paragrafami. A jednak zdarza się, że nie są one wypełniane, odpowiednio respektowane, w całości przestrzegane i nikt nie jest w stanie temu zaradzić. Ani najbliżsi dziecka, ani powołane do tego instytucje czy organizacje. 

Tym bardziej więc każdy, kto podejrzewa, że prawa danego dziecka są łamane powinien natychmiast zgłosić to do Rzecznika Praw Dziecka. Każda sprawa jest tam rzetelnie rozpatrzona i zbadana i jeżeli łamanie czy nieprzestrzeganie praw dziecka zostanie potwierdzone Rzecznik przy pomocy przysługujących mu uprawnień podejmie właściwe kroki. 

Każdy może się zwrócić o pomoc do Rzecznika Praw Dziecka za pośrednictwem Biura Rzecznika Praw Dziecka telefonicznie, za pośrednictwem poczty elektronicznej lub wysyłając list. Rzecznika obowiązuje tajemnica, więc otrzymane informacje nie zostaną ujawnione nikomu niepowołanemu. Jeżeli zgłaszającemu zależy na zachowaniu poufności  powinien to zaznaczyć w swoim wniosku. Oto adres:

Rzecznik Praw Dziecka 

ul. Przemysłowa 30/32 

00-450 Warszawa 

telefon: (22) 583 66 00 

fax: (22) 583 66 96 

Biuro jest czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 08.15 - 16.15.

Adres poczty elektronicznej: 

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 

Przyjęcia interesantów: 

od poniedziałku do piątku w godzinach 8.15-16.15 

telefon: (22) 583 66 00, 800 12 12 12 

(zachęcamy do wcześniejszego umówienia wizyty) 

 

AMNESTY INTERNATIONAL W DOBIE KRYZYSU

5 maja wszedł w życie Protokół Fakultatywny do Międzynarodowego Paktu Praw Ekonomicznych, Społecznych i Kulturalnych. Protokół wprowadza przede wszystkim możliwość składania do Komitetu praw ekonomicznych, społecznych i kulturalnych zawiadomień indywidualnych przez jednostki lub grupy osób w związku z naruszeniami praw gwarantowanych w Pakcie - włączając prawo do odpowiedniego poziomu życia zapewniającego odpowiednie mieszkanie, wyżywienie, wodę, warunki sanitarne, opiekę zdrowotną, pracę, świadczenia społeczne i edukację.

Amnesty International w dobie obecnego kryzysu finansowego pragnie podkreślić, jak ważne jest to, aby wszystkie kraje członkowskie Unii Europejskiej podpisały i ratyfikowały protokół. Organizacja nakłania także, by państwa te rozważyły dotychczas pomijany problem wpływu programów oszczędnościowych na prawa człowieka. 

Amnesty International zdaje sobie sprawę z konsekwencji  programów oszczędnościowych wprowadzanych obecnie przez wiele krajów UE. Konsekwencje te ponoszą głównie ludzie biedni, źle sytuowani finansowo. Niebagatelne też koszty tych programów spoczywają na barkach ludzi sytuujących się do tej pory w obszarze klasy średniej, co w konsekwencji coraz gwałtowniej spycha ich do klasy biednych. Coraz trudniejszy jest dostęp do świadczeń socjalnych, mieszkania, opieki zdrowotnej, edukacji, wyżywienia.  Oszczędności wprowadzane przez rządy krajów UE najbardziej dotykają biednych i marginalizowanych. To jest nie tylko niesprawiedliwe, ale i nieludzkie. Amnesty International wierzy, że podpisanie i ratyfikowanie przez Unię Europejską protokołu byłoby znakiem zaangażowania wszystkich 27 państw członkowskich w stosowanie środków, które respektują prawa człowieka. Pozwoliłoby to również na pociągnięcie do odpowiedzialności na poziomie międzynarodowym, w przypadku gdy droga krajowa została w całości wyczerpana. 

Wiele i na różnych szczeblach się dyskutuje o obecnym kryzysie i próbach zaradzenia, zminimalizowania go itp. Nie mówi się nic, albo prawie nic, o kosztach ponoszonych przez najsłabszą część społeczeństwa, o często drastycznym naruszaniu praw człowieka. A przecież na krajach członkowskich Unii spoczywa obowiązek zapewnienia praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych każdemu obywatelowi, bez dyskryminacji. To zobowiązanie oznacza, że rządy państw członkowskich muszą chronić prawa człowieka również podczas recesji; szczególnie ze względu na to, że narażone społeczności właśnie w tym czasie mogą być wystawione na ryzyko ich naruszeń. Oszczędności nie mogą prowadzić do dyskryminacji ani uderzać w najbiedniejsze grupy społeczne. 

Prawo międzynarodowe stanowi, że podejmowane działania oszczędnościowe muszą zagwarantować niezbędne minimum, które zapewni przestrzeganie wszystkich praw człowieka, tj. prawa do mieszkania, niezbędnej opieki zdrowotnej, wyżywienia, życia wolnego od dyskryminacji i ubóstwa. 

Protokół ratyfikowało dziesięć państw, m.in.: Słowacja, Hiszpania i Portugalia. Kilka innych krajów członkowskich UE podpisało protokół (Belgia, Finlandia, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia oraz Słowenia). 

AMNESTY I MUZYKA

Amnesty International wyruszyła w Polskę na letnie festiwale muzyczne. Członkowie i działacze organizacji odwiedzili Life Festival w Oświęcimiu ( 28 – 29 czerwca br.), Open`er w Gdyni ( 3-6 lipca br.), Seven Festival w Węgorzewie (11 – 14 lipca br.), Przystanek Woodstock w Kostrzyniu nad Odrą (31 lipca do 3 sierpnia br.). Na festiwalach wolontariusze Amnesty zbierają podpisy pod petycjami, a także organizują happeningi. Priorytetiowe kampanie w roku 2013 to UWOLNIJ PRAWDĘ dotyczącą tajnych więzień CIA w Polsce ( w latach 2002 – 2005) i STOP PRZYMUSOWYM WYSIEDLENIOM – sprawa Romów mieszkających w różnych krajach Europy, w tym i w Polsce.  Tylko nacisk społeczny może wymóc na polskich władzach rozliczenie tej sprawy i przeprowadzenie przejrzystego i efektywnego śledztwa. Tortury są niedopuszczalne w jakichkolwiek okolicznościach - mówi Aleksandra Zielińska, koordynatorka kampanii Amnesty International. - Podczas festiwalów będziemy zbierać podpisy do pod petycją do premiera Donalda Tuska z wezwaniem do ujawnienia prawdy i rozliczenia sprawy. 

Weronika Rokicka zaś, koordynatorka kampanii dotyczącej wysiedleń Romów podkreśla: Podczas festiwalu będziemy zajmować się przymusowymi wysiedleniami, które nie są tylko pogwałceniem prawa do mieszkania, ale niosą za sobą szereg naruszeń innych praw człowieka. Będziemy zbierać podpisy pod petycją przeciwko przymusowemu wysiedleniu społeczności romskiej z miasta Kluż-Napoka w Rumunii. 

\LIST RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH W SPRAWIE ZMIAN DOTYCZĄCYCH ZASIŁKÓW OPIEKUŃCZYCH

Adresat: TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY

Sygnatura: RPO/723319/13/III/1113.2 RZ

Data wystąpienia/sprawy: 2013-06-24

Wniosek do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zmiany warunków nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Do Rzecznika kierowane są liczne skargi od osób, które na podstawie dotychczasowych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych pobierały świadczenie pielęgnacyjne. Na skutek zmiany przepisów tej ustawy, osoby te zachowują prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w dotychczasowej wysokości do dnia 30 czerwca 2013 r., a wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie tego terminu. Z dniem 1 lipca 2013 r. znaczna część osób pobierających obecnie świadczenie pielęgnacyjne zostanie pozbawiona prawa do pobierania tego świadczenia i nie spełni warunków wymaganych do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zaskarżona do Trybunału regulacja ustawy nowelizującej ustawę o świadczeniach rodzinnych narusza zdaniem Rzecznika konstytucyjną zasadę zaufania do państwa i prawa oraz zasadę ochrony praw nabytych. Trwałość decyzji administracyjnych ostatecznych w administracyjnym toku instancji jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Osoby pobierające świadczenia pielęgnacyjne w zaufaniu do państwa i tworzonego przezeń prawa podjęły ważne decyzje życiowe i rodzinne, dotyczące przerwania zatrudnienia lub niepodejmowania zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym. Miały prawo oczekiwać ciągłości przyznanego decyzją administracyjną świadczenia. Znowelizowane przepisy ustawy znacząco ograniczyły krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie przewidując żadnych działań wspomagających dla osób, które utracą dotychczasowe uprawnienia. Ustawodawca mógł zmienić warunki przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, jednak nowe warunki przyznawania tego świadczenia, ze względu na zasadę ochrony praw nabytych, nie powinny dotyczyć osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów dotychczasowych.


LECZENIE BEZDOMNYCH

Z inicjatywy prof. Ireny Lipowicz, Rzecznika Praw Obywatelskich, ale na prośbę organizacji pozarządowych, po raz pierwszy przedstawiciele różnych resortów spotkali się przy jednym stole, aby zająć się rozwiązaniem problemów związanych z bezdomnością. Uczestnicy spotkania zgodzili się, że obecne zapisy w ustawach dotyczących świadczeń zdrowotnych i opieki społecznej regulujące dostęp osób bezdomnych i nieubezpieczonych do świadczeń opieki zdrowotnej, są niewystarczające. Uczestnikami spotkania byli eksperci Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwa Zdrowia, Biura Rzecznika Praw Obywatelskich i przedstawicieli organizacji pozarządowych zajmujących się osobami bezdomnymi. Wśród nich była Julia Wygnańska z Sieci Krajowych Doradców Europejskiego Obserwatorium Bezdomności FEANSTA, która przedstawiła wstępny raport „Leczenie ludzi chorych znajdujących się w sytuacji bezdomności”. Co w praktyce wyniknie z tego spotkania? Czas pokaże. 


POŚREDNICTWO OPRACY - KONFERENCJA

28 czerwca br. odbyła się konferencja poświęcona państwowym służbom zatrudnienia. Wzięli w niej udział: minister Pracy i Polityki Społecznej- Władysław Kosiniak-Kamysz i Sekretarz Stanu dr hab. Jacek Męcina. Konferencja odbyła się w warszawskim Centrum Przedsiębiorczości Smolna.  Uczestnikami byli przedstawiciele nauki zajmujący się problematyką rynku pracy, pracownicy państwowych służb zatrudnienia, reprezentanci pracodawców. Kończymy prace nad zmianami w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - powiedział minister Kosiniak-Kamysz - dlatego jest jeszcze czas, by uwzględnić rekomendacje z dzisiejszego spotkania, żeby pośrednictwo pracy było skuteczniejsze, a urzędy lepiej postrzegane przez klientów i pracodawców. Unia przeznacza specjalne fundusze na walkę z bezrobociem wśród bezrobotnych. Polska otrzyma ok. 2 mld złotych. Środki te zostaną przeznaczone przede wszystkim do walki z bezrobociem w 10 regionach naszego kraju, w których stopa bezrobocia jest najwyższa. 

Biura Pośrednictwa Pracy

Dr Joanna Tyrowicz z Uniwersytetu Warszawskiego wraz ze swoimi studentami przeprowadziła pewien eksperyment, którego wyniki przedstawiła na ww konferencji. Do wszystkich pośredniaków w kraju rozesłano maile, że młoda prężna firma poszukuje pracowników. 60% urzędów je kompletnie zignorowało. Większość z pozostałych 40% poprosiła o uzupełnienie danych przesłanych przez pracodawcę poprzez uzupełnienie formularza. No comment.

Ta sprawa na pewien czas zdominowała dyskusje wokół problemów bezrobocia. Potem dyskutowano o sytuacji ludzi trwale bezrobotnych, także tych, którzy nie szukają pracy i nie chcą pracować (tacy zawsze i wszędzie są i będą) i funkcjonowaniu publicznych służb zatrudnienia w kontekście zbyt wielu klientów na jednego urzędnika owych służb. 

Konkluzja?  No cóż, wszyscy zgodzili się, że niezbędna jest lepsza współpraca pracodawców ze służbami zatrudnienia. 

RADA DS. POLITYKI SENIORALNEJ

18 czerwca br. odbyło się spotkanie Rady ds. Polityki Senioralnej w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, któremu przewodniczyła dr Jolanta Perek-Białas – Zastępca Przewodniczącego Rady. Podczas spotkania przedstawiono m.in. informację nt. projektu Rządowego Programu na Rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014 – 20120. Mówiono także o postępach prac w zakresie przygotowywanych założeń długofalowej polityki senioralnej w Polsce. 

KONKURS "PRZECIWDZIAŁANIE PRZEMOCY W RODZINIE I PRZEMOCY ZE WZGLĘDU NA PŁEĆ"

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, będące Operatorem Programu PL14 "Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie i przemocy ze względu na płeć" współfinansowanego z Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2009-2014, ogłasza nabór wniosków konkursowych w ramach Funduszu Małych Grantów.

Ogłoszenie i dokumentacja konkursowa dostępne są na stronie Programu: http://przeciwprzemocy.mpips.gov.pl w dziale Nabór wniosków.

FUNKCJONOWANIE SYSTEMU EMRYTAKLNEGO – PRZEGLĄD 

Reforma systemu emerytalnego została dokonana w 1999 roku. Po raz pierwszy od tego czasu Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wraz z Ministerstwem Finansów zrobiło przegląd polskiego systemu emerytalnego. Zespół ekspertów MPiPS i MF przeanalizował 9 rekomendacji zmian, które rozwiązywałyby problemy zidentyfikowane w czasie przeglądu. Odrzucono następujące warianty: stopniowego wygaszania kapitałowej części systemu, całkowitej jej likwidacji, braku jakichkolwiek zmian, zawieszenia składki przekazywanej do OFE, powrotu do składki przekazywanej do OFE w wysokości 7,3%, programowanej wypłaty emerytur.

Ministrowie zarekomendowali przekazanie do konsultacji społecznych trzech propozycji zmian: likwidację obligacyjnej części OFE, dobrowolność udziału w OFE, dobrowolność udziału w OFE z dodatkową składką. Wyboru ostatecznego rozwiązania rząd dokona po zakończeniu konsultacji społecznych. 

Poniżej znajdą Państwo raporty. 

 

  „Bezpieczeństwo dzięki zrównoważeniu”

Przegląd funkcjonowania systemu emerytalnego

Konieczna jest gruntowna reforma otwartych funduszy emerytalnych - to główny wniosek płynący z przeglądu funkcjonowania systemu emerytalnego, który przedstawili w środę Ministrowie Pracy oraz Finansów. 

Przegląd funkcjonowania systemu emerytalnego, pierwszy od startu reformy w 1999 r., przeprowadziło Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministerstwo Finansów. Przeanalizowano skutki reformy dla bezpieczeństwa i wysokości przyszłych emerytur, a także jej wpływ na finanse publiczne, rynek kapitałowy i wzrost gospodarczy. 

Wprowadzenie OFE kosztowało przyszłych emerytów ponad 17 mld zł. Opłaty nie były uzależnione od wyników inwestycyjnych. Stopy zwrotu osiągane przez OFE były niższe od waloryzacji kont w ZUS, a także od wyników Funduszu Rezerwy Demograficznej. Inwestycje OFE były także wystawione na większe ryzyko. 

Choć OFE odegrały początkowo ważną rolę w rozwoju polskiego rynku kapitałowego, to ich znaczenie będzie maleć, podobnie jak ich rola w prywatyzacji państwowych spółek. Jednocześnie OFE zwiększały dług publiczny i koszty jego obsługi. Skutkowało to m.in. niższym ratingiem Polski.

Wnioski? Zmiany w systemie emerytalnym powinny ograniczyć koszty i ryzyko funkcjonowania OFE zarówno dla przyszłych emerytów jak i dla finansów publicznych, czyli wszystkich podatników. Muszą również wspierać wzrost gospodarczy kraju i zapewnić stabilność polskiego rynku kapitałowego.

Zespół ekspertów MPiPS i MF przeanalizował 9 rekomendacji zmian, które rozwiązywałyby problemy zidentyfikowane w czasie przeglądu. Odrzucono następujące warianty: stopniowego wygaszania kapitałowej części systemu, całkowitej jej likwidacji, braku jakichkolwiek zmian, zawieszenia składki przekazywanej do OFE, powrotu do składki przekazywanej do OFE w wysokości 7,3%, programowanej wypłaty emerytur.

Ministrowie zarekomendowali przekazanie do konsultacji społecznych trzech propozycje zmian: likwidację nieakcyjnej części OFE, dobrowolność udziału w OFE, dobrowolność udziału w OFE z dodatkową składką. Wyboru ostatecznego rozwiązania rząd dokona po zakończeniu konsultacji społecznych. Potrwają one co najmniej 30 dni. 

Ministrowie zarekomendowali również powierzenie ZUS wypłaty emerytur z OFE. Aby zminimalizować ryzyko związane z wahaniami na rynkach finansowych zdecydowano, że środki z OFE będą stopniowo przenoszone do ZUS na 10 lat przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Ich waloryzacja będzie się odbywać na obecnych zasadach.

 Przegląd funkcjonowania systemu emerytalnego

- Koszty OFE

Przyszli emeryci od startu reformy emerytalnej zapłacili instytucjom zarządzającym OFE 17 mld zł opłat. Koszty zarządzania OFE wahały się między 0,4%-0,6% rocznie. W zarządzanym przez ZUS Funduszu Rezerwy Demograficznej było to od 0,003% do 0,1%. To oznacza, że koszty OFE były ponad 100-krotnie większe niż FRD. 

Wysokość pobieranych przez instytucje finansowe opłat nie była uzależniona od osiąganych przez OFE wyników. Dzięki temu np. w kryzysowym 2008 r., gdy OFE straciły ponad 20 mld zł środków swoich członków, jednocześnie zarządzające OFE instytucje finansowe pobrały prawie 2 mld zł opłat.

-Wyniki inwestycyjne OFE

W latach 1999-2012 - po uwzględnieniu wszystkich pobranych opłat - OFE zarobiły średnio 6,6%. W tym czasie średnioroczna wysokość waloryzacji konta w ZUS wyniosła 6,8%, a subkonta w ZUS - 8,5%. Z kolei średnioroczna stopa zwrotu zarządzanego przez ZUS Funduszu Rezerwy Demograficznej wyniosła 7,2%. 

Przeanalizowano również jakie stopy zwrotu można było w tym czasie osiągnąć na rynku finansowym. W latach 1999-2012 warszawski indeks giełdowy WIG zyskał 7,7% średniorocznie. Z kolei na 5-letnich obligacjach skarbowych można było zarobić średnio 6,9%, a na 10-letnich - 6,7%. Średni nominalny wzrost gospodarczy Polski wzrósł w badanym okresie średnio o 7%.

-Zmienność wyników OFE

Różnica w wahaniach stóp zwrotu OFE wyniosła w latach 1999-2012 ponad 9%. W tym czasie zmienność waloryzacji konta w ZUS była na poziomie 4%. Wahania w wynikach osiąganych przez Funduszu Rezerwy Demograficznej przekroczyły 5%.

Co to oznacza w praktyce? Osoba przechodząca na emeryturę w kryzysowym 2008 r. straciła przez spadki na giełdzie prawie 15% środków w OFE. Odrobienie tej straty zajęłoby kilka lat. Taka osoba mogła opóźnić przejście na emeryturę lub pogodzić się ze stratą i mieć niższą emeryturę. 

- OFE a warszawska giełda

OFE odegrały ważna rolę w rozwoju rynku kapitałowego. Mają 18% udział w kapitalizacji warszawskiej giełdy. Pomimo obniżenia składki do OFE w 2011 roku udział ten wzrósł w rok o jedną piątą. Z powodu rosnącego limitu na inwestycje w akcje OFE pozostaną one ważnym graczem na GPW. Maleć będzie rola OFE w prywatyzacji. Do sprzedania pozostało niewiele państwowych spółek. Plan rządu na lata 2013-2016 zakłada 16 mld zł wpływów ze sprzedaży udziałów w państwowych firmach. 

- OFE a finanse publiczne

Bez OFE dług publiczny były niższy. W 2012 r. wyniósłby 38% PKB zamiast 56% PKB (według metodologii Eurostatu) oraz 35% PKB zamiast 53% PKB według metodologii krajowej. Nie przekroczyłby 40% PKB nawet w latach kryzysowych. Mogłoby to oznaczać wyższy rating Polski i tańsze pożyczanie pieniędzy na rynku. Niższe byłyby wydatki budżetu państwa na obsługę długu - w latach 1999-2012 o 13,3 mld zł, zaś w samym 2012 roku o 2,1 mld zł. 

 Rekomendacje zmian w systemie emerytalnym

- Likwidacja nieakcyjnej części OFE

Obligacje byłyby przeniesione z OFE do ZUS. Tam zostałyby zaksięgowane na subkoncie i co roku waloryzowane na tych samych zasadach jak obecnie, czyli o wysokość średniego nominalnego wzrostu gospodarczego za ostatnie 5 lat. Przesunięcie obligacji obniży dług publiczny o ok. 11% PKB.

Jednocześnie zmianie uległyby limity inwestycyjne OFE. Zlikwidowany zostałby limit OFE na inwestycje w akcje (obecnie 47,5%) i wprowadzony zakaz kupowania obligacji skarbowych. Spowodowałoby to wzrost inwestowania OFE w realną gospodarkę - m.in. obligacje przedsiębiorstw. Zniesiony byłby również mechanizm tzw. minimalnej stopy zwrotu i uzupełniania niedoboru. 

Zaproponowane zmiany mają zachęcić OFE do większej konkurencji między sobą o klienta. Powinno to wpłynąć pozytywnie na wysokość świadczeń przyszłych emerytów. 

- Dobrowolność udziału w OFE

Każdy członek OFE sam decydowałby, czy chce pozostać w OFE czy przenieść swoje aktywa do ZUS. Na decyzję miałby 3 miesiące. Podobnie jak na starcie reformy w 1999 r. musiałby zawiadomić ZUS o chęci pozostania w OFE.

Osoby, które dopiero rozpoczynają pracę nadal mogłyby wybrać do którego OFE chcą należeć. Jeśli samodzielnie nie dokonają wyboru, nie zostaną wylosowane jak obecnie do jednego z OFE, lecz ich składki będą w całości trafiać do ZUS.

Składki i aktywa osób, które nie zdecydują się zostać w OFE, zostaną przeniesione na subkonto w ZUS i waloryzowane co roku na obecnych zasadach. Decyzja o przejściu do ZUS byłaby nieodwoływalna. Osoby, które zostaną w OFE mogłyby w przyszłości zmienić decyzję. 

Państwo pozostanie gwarantem emerytury minimalnej. 

Dobrowolność OFE „plus”

Oprócz możliwości wyboru pomiędzy pozostaniem w OFE, a przejściem do ZUS, przyszły emeryt mógłby przekazywać do swojego funduszu dodatkową składkę. Jeżeli zdecydowałby się na ten wariant do ZUS przekazywałby składkę w wysokości 17,52% wynagrodzenia brutto, a pozostałą część składki (2%) wraz z składką dodatkową (2%) do OFE (łącznie 21,52% wynagrodzenia brutto)

W przypadku osób pozostających w OFE nie byłby stosowany tzw. suwak bezpieczeństwa. Po przejściu na emeryturę mogliby wybrać, czy chcą wypłacić zgromadzone środki jednorazowo lub wykupić programową/dożywotnią emeryturę na rynku. 

Opłacanie wyższej składki do kapitałowej części systemu lepiej zabezpieczy przyszłych emerytów przed ryzykiem ubóstwa, a budżet państwa przed koniecznością dopłat do emerytur minimalnych. 

ZMIANY W WYKAZIE LEKÓW REFUNDOWANYCH

INFORMACJA PRASOWA 

w związku ze zmianami w wykazie refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych na dzień 1 lipca 2013 r.

W wyniku zakończenia trwających w resorcie prac konsultacyjnych, których prowadzenie zasygnalizowane zostało w komunikacie z dnia 19 czerwca 2013 r. informuję, że w porównaniu do projektu z dnia 19 czerwca 2013 r, w opublikowanym Obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych na dzień 1 lipca 2013 r. zaszły następujące zmiany: 

W zakresie listy aptecznej: 

- Dla 1 produktu zawierającego gentamycynę nastąpił wzrost wysokości urzędowej ceny zbytu o 1,45 zł (wzrost zapłaty pacjenta o 1,07 zł); 

- Umieszczony został 1 produkt zawierający substancję czynną formoterol. 

Zaktualizowany wykazy wszystkich zmian w Obwieszczeniu Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych na dzień 1 lipca 2013 r. w porównaniu do poprzedniego wykazu, dostępny jest na stronie Ministerstwa Zdrowia w załączniku. 

NAUKOWA PASJA MŁODZIEŻY W CENIE

Na rozbudzenie naukowych pasji wśród młodzieży szkolnej zostanie przeznaczonych blisko 3,2 milionów złotych.  Taki wniosek wysnuto m.in. po rozstrzygnięciu konkursu „Ścieżki Kopernika”.  Ta inicjatywa rządowa ma zachęcić młodzież do poszukiwań naukowych, zgłębiania tajników nauki w różnych dziedzinach, zrozumienia jak odkrycia naukowe wpływają na codzienne życie.  Minister Barbara Kudrycka podkreśliła, że wśród uczniów kończących rok szkolny 29012/2013 są przyszli wynalazcy, odkrywcy, badacze, którzy mogą zdobyć wiekopomną sławę jak Mikołaj Kopernik. Wśród wyróżnionych w konkursie pomysłów znalazły się m.in. takie propozycje jak zachęcanie mieszkańców Opolszczyzny do skorzystania z teleskopu robotycznego czy realizowanie przez młodzież z województwa świętokrzyskiego badań archeologicznych i historycznych za pomocą najnowocześniejszych technologii. Z kolei uczniowie z województwa śląskiego będą mieli okazję przeprowadzić doświadczenia w Zabytkowej Kopalni Węgla Kamiennego Guido w Zabrzu, zaś gimnazjaliści z warmińsko-mazurskiego pomogą wyizolować z próbek mleka dzikie szczepy bakterii mlekowych, występujące w środowiskach naturalnych.  Z każdego województwa sfinansowany zostanie jeden projekt popularyzujący naukę. Ich realizacja zostanie zakończona w grudniu 2014. 

AKTYWNE STARZENIE SIĘ W DOBRYM ZDROWIU – N AGRODZONE PROJEKTY

Miasta i regiony Unii Europejskiej zostały nagrodzone za najlepsze projekty w dziedzinie „Aktywne starzenie się w dobrym zdrowiu”.  Wyłoniono 32 laureatów za nowe sposoby wspierania i pomagania seniorom. Są wśród nich innowacyjne rozwiązania technologiczne, społeczne, organizacyjne. Mają one na celu poprawić systemy opieki zdrowotnej i społecznej wśród osób starszych. 

Odznaczenia wręczyła przedstawicielom miast i regionów wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej Neelie Kroes. Gwiazdki otrzymali: Republika Czeska, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Irlandia, Włochy, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Holandia i Zjednoczone Królestwo.  W państwach tych 13 obiektów wzorcowych otrzymało trzy gwiazdki, 12 – dwie gwiazdki, a 7 – jedną gwiazdkę.

Za co te gwiazdki?

Na przykład:

• Andaluzja, Hiszpania zintegrowała w formie elektronicznej informacje dotyczące wszystkich jej 8,5 mln mieszkańców, zwiększyła koordynację ich opiekunów w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej oraz usprawniła opiekę społeczną dla prawie 1,3 mln obywateli w wieku 65+.

• Szkocja opracowała narzędzie przewidywania ryzyka w odniesieniu do opieki zapobiegawczej, aby pomóc osiągnąć swój cel, zgodnie z którym każdy będzie żyć dłużej i w lepszym zdrowiu w domu lub w otoczeniu podobnym do domowego do roku 2020. Rezultatem było mniej przypadków hospitalizacji, krótsze pobyty w szpitalu, a także oszczędności netto w wysokości 190 GBP na pacjenta.

• Region baskijski w Hiszpanii wykorzystuje 14 projektów ICT do realizacji swojej strategii dotyczącej chorób przewlekłych. Do tej pory odnotowano o 38 % mniej hospitalizacji w bardzo skomplikowanych przypadkach, i o 26 % mniej zgłoszeń na izbę przyjęć.

• Uniwersytet w Coimbrze, Portugalia wspiera służący realizacji innowacyjnych działań, kompleksowy ekosystem z udziałem zainteresowanych stron. Osiągnięto pozytywne rezultaty w dziedzinie kognitywnego starzenia się, demencji i zaburzeń widzenia – 1350 pacjentów jest co roku badanych przez specjalistów, a utworzono ponad 100 miejsc pracy.

Więcej informacji, w tym Plany działania 6 grup działania w ramach europejskiego partnerstwa na rzecz innowacji oraz Przewodnik po obiektach wzorcowych znaleźć można na stronie: http://europa.eu/rapid/press-release_IP-13-633_pl.htm

 

 

 


LEPSZY START

To nazwa Fundacji, której celem jest prowadzenie wszechstronnej działalności  w zakresie rozwoju dzieci, ochrony ich zdrowia, ratowania życia, w tym wspierania i realizowania inicjatyw o charakterze zdrowotnym, edukacyjnym, charytatywnym. Dzieci to nasz jedyny prawdziwy skarb. Jako rodzice robimy wszystko, aby zapewnić im jak najwięcej radości, szczęścia, chcemy też jak najlepiej przygotować je do dorosłego życia.

Jednak czasami pojawiają się w ich życiu różne bariery i ograniczenia: zdrowie, sytuacja rodzinna lub inne okoliczności sprawiają, że nie wszystkie dzieci mogą rozwijać się w podobny sposób.

My chcemy takim dzieciom i ich rodzicom pomagać i stąd nasza Fundacja „Lepszy Start”  - czytamy na stronie Fundacji.

    Wśród zadań Fundacji są między innymi takie działania jak:

• Udzielanie pomocy osobom znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej i materialnej.
• Wspieranie placówek oświatowych i opiekuńczo wychowawczych.
• Pomoc osobom z zaburzeniami rozwoju- szczególnie dzieciom.
• Prowadzenie wszechstronnej działalności w zakresie rozwoju zdrowia dzieci i dorosłych.
• Wspieranie i prowadzenie inicjatyw o charakterze zdrowotnym, edukacyjnym, charytatywnym i naukowym w szczególności odnoszących się do zaburzeń rozwoju.
• Organizowanie pomocy medycznej, terapeutycznej, rehabilitacyjnej oraz finansowej i rzeczowej dla osób z zaburzeniami rozwoju oraz zaburzeniami psychicznymi, w szczególności dla dzieci.
• Wspieranie, rozwój i promocja polskiego sportu młodzieżowego.
•    Wspieranie rozwój i promocja sportu i kultury fizycznej wśród osób niepełnosprawnych, a zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży.
• Podtrzymywanie tradycji narodowej, pielęgnowanie polskości oraz rozwój świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej poprzez upowszechnianie sportu i kultury fizycznej.
• Upowszechnianie i propagowanie kultury fizycznej i sportu jako przeciwdziałanie patologiom społecznym.
• Rozwój i budowa infrastruktury sportowej dla dzieci i młodzieży oraz baz rekreacyjno-sportowych.
• Udzielanie pomocy materialnej klubom i organizacjom sportowym.
• Udzielanie pomocy materialnej młodym sportowcom, zwłaszcza wywodzącym się z rodzin o trudnej sytuacji materialnej.
• Działalność wspomagająca rozwój wspólnot i społeczności lokalnych w zakresie sportu i rekreacji.
• Promocja klubów sportowych.
• Promocja młodych zawodników.
• Upowszechnianie w Internecie oraz w środkach masowego przekazu, w formie audycji radiowych lub telewizyjnych, filmów telewizyjnych artykułów prasowych oraz reportaży, wywiadów w prasie, radiu i telewizji, i za pomocą wydawnictw wiedzy w zakresie objętym celami Fundacji.

Działalność jest więc bardzo szeroka.  Fundacja mieści się we Wrocławiu przy ulicy Powstańców Śląskich 8/3. Prezesem Fundacji jest Agnieszka Fingas.

Fundacja pomogą dzieciom z autyzmem

Fundacja kwotą 26 tys. złotych wsparła niepubliczną szkołę „Przylądek” w Pruszkowie. Pieniądze te pochodziły od darczyńców (20 tys. złotych) oraz 1% odpisów podatkowych zadeklarowanych w rozliczeniach PIT (6 tys. zł).
    Szkoła w Pruszkowie zapewnia dzieciom dotkniętym autyzmem fachową edukację i wieloprofilową terapię. Pomaga rodzicom przygotować  dzieci do samodzielności i niezależności.

To miejsce

• gdzie dzieci będą miały zapewnione optymalne warunki rozwoju,
• gdzie będą brane pod uwagę ich zróżnicowane potrzeby i zdolności,
• gdzie będą spotykały ludzi, którzy je rozumieją i którym nie jest obojętny ich los,
• gdzie będą chciały się uśmiechać i w odpowiedzi także spotka  je uśmiech – czytamy w deklaracji szkoły. I nie są to puste słowa, ale mają pokrycie w praktyce. Dzieci są uśmiechnięte, potrafią się komunikować ze sobą, nie są tak absolutnie zamknięte w sobie.

Od września 2013 szkoła poszerza swoją ofertę o treningi umiejętności społecznych, diagnozę i terapię zaburzeń integracji sensorycznej, zajęcia logopedyczne, psychoedukacyjne, konsultacje psychologiczne dla dzieci i ich rodziców, diagnozę funkcjonalną dzieci z za burzeniami autystycznymi, programy terapeutyczne. Oferta dotyczy dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym.

Istotnym atutem szkoły jest indywidualny system pracy z dziećmi. Klasy liczą nie więcej niż 4 uczniów a program jest dostosowany do możliwości każdego dziecka, nie zaś ogólny dla wszystkich. To sprawia, że dzieci czuja się w tej szkole dobrze, a przede wszystkim bezpiecznie. Rodzice mogą być spokojni o ich rozwój.
 
Czym jest autyzm (ASD)?

To zaburzenia rozwoju, w którym istotna rolę odgrywa funkcjonowanie mózgu. Typowymi objawami autyzmu są problemy z komunikacją emocjonalną i relacjami społecznymi. W typowych przypadkach pojawia się w pierwszych trzech latach życia. Ocenia się, że autyzm występuje u 5,6 na 10000 osób, przy czym jest trzy lub cztery razy częstszy u mężczyzn niż u kobiet.

Wczesna diagnoza jest bardzo ważna, gdyż im wcześniej zostanie rozpoczęta terapia, tym lepsze będą jej efekty. Autyzm nie jest wyleczalny, ale u dziecka właściwie prowadzonego, gdzie funkcjonuje bardzo ścisła współpraca terapeuty i nauczycieli z rodzicami może nastąpić zmniejszenie stopnia izolacji od otoczenia.
Prawdopodobnie, u podłoża wszystkich zaburzeń spektrum autyzmu leżą defekty neurologiczne o szczegółowo nieznanej etiologii. Defekty dotyczą aberracji chromosomowych. Do najczęściej wymienianych, potencjalnych przyczyn ich powstawania należą:

• genetyczne – uwarunkowane genem EN2 na chromosomie 7, a także innymi genami znajdującymi się na chromosomach 3, 4, 11; Naukowcy odkryli 20-30 genów odpowiedzialnych za powstanie autyzmu i wyróżniają geny odpowiedzialne za powstanie wczesnej i późnej odmiany autyzmu. Geny znajdujące się na chromosomie 11 są odpowiedzialne za powstanie autyzmu u mężczyzn, a geny znajdujące się na chromosomie 4 są odpowiedzialne za powstanie autyzmu u kobiet. Kobiety posiadają więcej genów odpowiedzialnych za powstanie autyzmu niż mężczyźni. Przekazywana jest nie tyle podatność na autyzm, ile skłonność do wystąpienia spektrum zaburzeń tj. np.: trudności przystosowania, cech osobowości, itp..

• wiek ojca powyżej 40 lat zwiększa ryzyko zachorowalności na autyzm

• zaburzenia metaboliczne, przede wszystkim nietolerancja glutenu i kazeiny, zaleca się więc dietę pozbawioną tych substancji

• urazy okołoporodowe

• uszkodzenia centralnego układu nerwowego

• toksoplazmoza (wrodzona)

• dziecięce porażenie mózgowe

• poważne infekcje i intensywne antybiotykoterapie w okresie niemowlęcym

• alergie i osłabiona sprawność immunologiczna.

Dzieci z ASD z ogromną trudnością przyswajają zwykłą ludzką codzienność obcowania z drugim człowiekiem, także z rodzicami. Nie reagują na obecność matki, ojca, nie odpowiadają uśmiechem na uśmiech, unikają kontaktu wzrokowego, nie reagują na przytulenia, pieszczoty. Sprawiają wrażenie obojętnych na ludzi i otoczenie. Nie reagują na okazywane uczucia, emocje, a oznaki emocji, jak czyjś grymas, zmrużenie oka, zmarszczenie brwi itp. nic dla nich nie znaczą. Ponadto nie rozumieją, nie rozpoznają odmienności. Większość pięciolatków rozumie, że ktoś może mieć inne wiadomości, uczucia i cele niż one. Osoba z ASD nie posiada takiego zrozumienia, co uniemożliwia jej przewidzenie i zrozumienie działań innych ludzi. Same demonstrują własne emocje w sposób zaskakujący i nieprzewidywalny, np. nagły płacz w klasie, nagła agresja itp. Mają skłonności do „tracenia kontroli", szczególnie w dziwnym dla siebie lub przytłaczającym środowisku, kiedy jest zła lub sfrustrowana. Może czasem niszczyć przedmioty, atakować innych lub się samookaleczać. W swojej frustracji niektórzy biją się w głowę, wyrywają sobie włosy lub gryzą ramiona. Dlatego tak istotne jest miejsce, w jakim się znajdują i jego atmosfera. Muszą mieć poczucie spokoju i bezpieczeństwa znacznie większe niż każde przeciętne dziecko.

Dziecko z autyzmem używa niewielu słów, zdarza się, że pozostaje nieme. Część niemowląt, gaworzących w pierwszych miesiącach, później przestaje to robić. U innych dzieci mowa może się rozwijać do piątego czy nawet dziewiątego roku życia. Niektóre potrafią nauczyć się systemów komunikacji obrazkowej lub języka gestów.

U tych, które potrafią mówić, język jest często używany w niespotykany sposób. Wydają się niezdolne do składania sensownych zdań. Część mówi pojedyncze słowa, inne powtarzają wielokrotnie jedno sformułowanie. Pewne dzieci z ASD powtarzają to co usłyszą, co nazywane jest echolalią. Chociaż zdrowe dzieci również przechodzą etap powtarzania, zwykle jest on zakończony w wieku trzech lat.

Niektóre dzieci z ASD wykazują niewielkie opóźnienia językowe, a mogą nawet mieć nad wiek rozwinięty język i niezwykle bogate słownictwo, ale trudno im podtrzymać rozmowę. Zasada „dawania i brania" obecna w rozmowie jest dla nich trudna, potrafią za to wygłaszać długie monologi na ulubiony temat, nie stwarzając okazji do komentowania. Występuje również niezdolność rozumienia języka ciała, tonu głosu lub charakterystycznych zwrotów. Mogą interpretować sarkastyczne zwroty wprost, na przykład „no to pięknie" będzie znaczyć dosłownie „pięknie". Nie zawsze też kojarzą przedmiot z jego nazwą, np. swoje imię ze sobą.

Chociaż dzieci z ASD mają zwykle normalny wygląd fizyczny i dobrą kontrolę nad mięśniami, to powtarzane przez nie dziwnie wyglądające ruchy, mogą odseparować je od innych dzieci. Takie zachowania mogą być skrajne i wyraźne lub bardziej subtelne. Niektóre spędzają wiele czasu machając rękami lub chodząc na palcach. Zdarza się, że nagle zamierają w bezruchu.

Mogą spędzać całe godziny ustawiając samochodziki lub pociągi w szczególny sposób, zamiast bawić się nimi. Jeśli ktoś przypadkowo przesunie jedną z zabawek, dziecko będzie bardzo rozdrażnione. Dzieci takie wymagają, nawet żądają, doskonałej spójności otoczenia. Drobna zmiana w jakiejkolwiek codziennej czynności, jedzeniu, ubieraniu, kąpieli, w czasie o którym wychodzą i sposobie dojścia do szkoły, wytrąca je z równowagi. Być może powtarzalność i porządek nadają pewną stabilność ich obrazowi świata.

Powtarzalne zachowania przyjmują czasem postać obsesji. Dziecko może pragnąć wiedzieć wszystko o odkurzaczach, rozkładzie jazdy czy latarniach morskich. Zdarza się wielkie zainteresowanie liczbami, obrazkami, symbolami, badaniami naukowymi nad jakąś dziedziną lub innymi tematami.

W leczeniu dominuje podejście niefarmakologiczne – specjalna edukacja i terapia behawioralna. W leczeniu farmakologicznym stosuje się neuroleptyki, stymulanty i leki antydepresyjne. Ostatnie badania wskazują jednak na nieskuteczność antydepresantów, przynajmniej w terapii krótkoterminowej.

Free Joomla! template by Age Themes